L’elefant cun ina pel quadrigliada da tuttas colurs, fascheva ina bucca da rir. Igl era dus dis avant la visita annuala dal Fantaclà. Ils elefants pitschens eran agitads. "Va cun els a spass, Elmar", ha in elefant pli vegl ditg. "Alura pudain nus preparar ils regals en pasch." 

"Vegni, mes chars", ha Elmar clamà. "Nus giain per il pignol." Givlond dal plaschair èn ils pitschens elefants currids suenter ad Elmar. "Giain nus là nua ch’il Fantaclà è da chasa?" han els dumandà. "Damanaivel ", ha Elmar ditg. "Has ti vis el, Elmar?" Elmar ha surris. "Gea", ha el ditg. Ed alura han els vulì savair tut dal Fantaclà.

Els èn ids ensi ed adina pli ensi. Enfin là nua ch’i creschiva mo anc pigns. E per l’emprima giada en lur vita han ils pitschens elefants vesì naiv. Ed il Fantaclà è stà emblidà. Elmar ha laschà sa divertir ils pitschens en la naiv ed è ì a la tschertga d’in pignol.

"Hallo Elmar", ha in elan ditg. "Els dastgan vesair il Fantaclà damaun, ma guarda ch’els sajan zuppads bain. Nus avain ina lunga notg avant nus." "Jau sai", ha Elmar ditg. "Nus na vegnin betg a disturbar vus." Elmar ha tschernì in pignol ch’ins pudeva senz’auter puspè metter enavos pli tard. Ils pitschens han gidà da purtar.

Entant hai cumenzà a far stgir. "Cura che nus essan a chasa, giais vus immediat a letg", ha Elmar ditg. "Nus avain bler da far damaun." L’auter di han tuts gidà a decorar il pignol. "Ils regals, ils regals !" han ils pitschens elefants clamà.

  Tadlar l'istorgia dad Elmar e Fantaclà...